การศึกษาความสามารถและทักษะในการประเมินและบริหารอารมณ์ของตนเอง และผู้อื่น กรณีศึกษาบุคลากรในโรงงานผลิตเส้นก๋วยเตี๋ยวแห่งหนึ่ง

A Study of Competency and Skill of Emotional Evaluation and Management

on Self and Others: Case Study of Employees in A Produced Noodle Factory

ภัทธีรา ม้วนจั่น^1* นิธิศ บริสุทธิ์²

1*,2ศูนย์พัฒนาผลิตภาพอุตสาหกรรม สำนักวิจัยและบริการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี เขตทุ่งครุ กรุงเทพฯ 10140

E-mail: pattira.mou@kmutt.ac.th, nithit.bor@kmutt.ac.th

Pattira Mounjan^1* Nithit Borisut²

^1*,2Center for Industrial Productivity Development, Institute for Scientific and Technological Research

and Services, King Mongkut’s University of Technology Thonburi, Thungkru, Bangkok 10140

E-mail: pattira.mou@kmutt.ac.th, nithit.bor@kmutt.ac.th

วัตถุประสงค์ : เพื่อสำรวจและประเมินระดับความสามารถและทักษะการประเมินและบริหารอารมณ์ ที่มีต่อตนเองและต่อผู้อื่น ของบุคลากรในระดับต่างๆ ขององค์กร และทำการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างปัจจัยที่ศึกษา

วิธีการ : ทำการศึกษาบุคลากรในโรงงานอุตสาหกรรมผลิตเส้นก๋วยเตี๋ยวขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ปัจจัยที่ศึกษา ได้แก่ เพศ อายุ สถานภาพ ตำแหน่งงานหน่วยงาน อายุการทำงาน อายุการทำงานในบริษัท และรายได้ ที่ส่งผลต่อความสามารถและทักษะในการประเมินและบริหารอารมณ์ ซึ่งแบ่งเป็น 5 ด้าน คือ ด้านความตระหนักรู้ตนเอง ด้านการบริหารจัดการอารมณ์ ด้านการมองโลกในแง่ดีหรือแรงจูงใจตนเอง ด้านการเข้าใจอารมณ์ ผู้อื่น และ ด้านทักษะทางสังคม ซึ่งกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ศึกษาประกอบด้วยบุคลากรทุกหน่วยงานและทุกระดับ จำนวนทั้งสิ้น 122 คน

ผลการศึกษา : ทั้งภาพรวมและการจำแนกรายด้านทั้ง 5 ด้าน ของทักษะในการประเมินและบริหารอารมณ์ของตนเองและของผู้อื่น ที่ค่าอยู่ในระดับปานกลาง และเมื่อทำการทดสอบความมีนัยสำคัญของปัจจัยสำหรับข้อมูลทั่วไปของผู้ตอบแบบสอบถาม ที่มีผลต่อความสามารถและทักษะการประเมินและบริหารอารมณ์ทั้ง 5 ด้าน พบว่า อายุ อายุการทำงาน และอายุการทำงานในบริษัท มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (ที่ระดับ 0.05) กับทักษะด้านการมองโลกในแง่ดี ซึ่งข้อมูลดังกล่าวเป็นประโยชน์อย่างยิ่งในการนำไปสร้างแนวทาง การพัฒนาบุคลากร และการสร้างแผนการเรียนรู้และฝึกอบรมขององค์กรต่อไป

คำสำคัญ : ทักษะการประเมินและบริหารอารมณ์ โรงงานผลิตเส้นก๋วยเตี๋ยว การมองโลกในแง่ดี

Credit : การประชุมวิชาการข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการ ประจำปี พ.ศ. 2551

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

การศึกษาขนาดสัดส่วนร่างกายของนักเรียนระดับอนุบาลชายและหญิง ในภาคใต้ของประเทศไทย

A Study of Anthropometry of Male and Female Kindergarten

in the South of Thailand

สุรสิทธิ์ ระวังวงศ์^1* จักรนรินทร์ ฉัตรทอง²

^1,2สาขาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย

อ.เมือง จ.สงขลา 90000

E-mail: sitnong2@yahoo.co.th*

Surasit Rawangwong^1* Jaknarin Chatthong²

^1,2Department of Industrial Engineering, Faculty of Engineering, Rajamangala University of Technology

Srivijaya, Muang, Songkhla 90000

E-mail: sitnong2@yahoo.co.th*

วัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาขนาดสัดส่วนร่างกายของนักเรียนอนุบาลชายและหญิงในภาคใต้

วิธีการ : นักเรียนอนุบาลชายและหญิงในภาคใต้ จำนวน 36สัดส่วน โดยใช้เครื่องมือวัด 2 แบบ คือแบบที่ 1 เป็นเครื่องมือที่จัดสร้างขึ้นคือ เครื่องมือวัดความสูง และแบบที่ 2 เป็นเครื่องมือวัดคาลิปเปอร์ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักเรียนอนุบาลชายและหญิง ช่วงอายุ 4-6 ปี จำนวน 600 คน เป็นนักเรียนอนุบาลชาย 300 คน และหญิง 300 คน

ผลการวิจัย : วัดความสูงและชั่งน้ำหนักนักเรียนอนุบาลชาย มีความสูงเฉลี่ย 110.31(±3.87) 115.11(±1.95) 120.61(±3.27) ซม. ตามลำดับ และน้ำหนักเฉลี่ย 19.21(±3.11) 22.27(±3.83) 25.49(±5.44) กก.ตามลำดับ วัดความสูงและชั่งน้ำหนักนักเรียนอนุบาลหญิง มีความสูงเฉลี่ย 109.12(±3.12) 114.80(±2.96) 121.00(±4.12) ซม.ตามลำดับ และน้ำหนักเฉลี่ย 18.46(±3.77) 21.26(±4.59) 23.11(±3.84) กก. ตามลำดับ

จากการเปรียบเทียบขนาดสัดส่วนร่างกายของนักเรียนอนุบาลชายและหญิง ช่วงอายุ 4-6 ปี ในภาคใต้ ที่ได้จากงานวิจัยนี้ จำนวน 36 สัดส่วน สรุปได้ว่านักเรียนอนุบาลชายมีขนาดสัดส่วนร่างกายที่โตกว่านักเรียนอนุบาลหญิงเกือบทุกสัดส่วนอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) ยกเว้น ความสูงระดับสะโพกความสูงระดับข้อนิ้วมือ ความสูงระดับนิ้วมือ ความยาวจากก้นถึงหัวเข่า และความยาวจากก้นถึงข้อพับเข่า

เมื่อเปรียบเทียบขนาดสัดส่วนร่างกายนักเรียนอนุบาลชาย อายุ 6 ปี ในภาคใต้ของประเทศไทยกับนักเรียนอนุบาลชาย อายุ 6 ปี ของประเทศตุรกี จำนวน 15สัดส่วน สรุปได้ว่า นักเรียนอนุบาลชายในภาคใต้ของประเทศไทยมีขนาดสัดส่วนร่างกายที่โตกว่านักเรียนอนุบาลชายของประเทศตุรกีเกือบทุกสัดส่วนอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) ยกเว้นระยะจากข้อศอกถึงปลายนิ้วมือ ระยะจากต้นแขนถึงปลายนิ้ว ความหนาของหน้าอกความสูงขณะนั่ง และความสูงระดับสายตาขณะนั่ง

คำสำคัญ : การยศาสตร์ ขนาดสัดส่วนร่างกาย นักเรียนอนุบาลชายและหญิง

Credit : การประชุมวิชาการข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการ ประจำปี พ.ศ. 2551

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

การศึกษาเบื้องต้นเพื่อลดอาการปวดหลังของเกษตรกร : กรณีศึกษาชาวนาใน 3 ตำบลของอำเภอระโนด จังหวัดสงขลา

Preliminary Study for Low Back Pain Reduction in Farmers : A Case Study of

the Paddy Farmers in 3 Sub-Districts of Ranode Districts, Songkla Province

อดุลย์ โอวสุวรรณกุล ภาณุเดช แสงสีดำ ยุทธชัย บรรเทิงจิตร *

สาขาวิชาเทคโนโลยีอุตสาหการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ สาทร กทม 10120

ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ

E-mail: ytc@kmitnb.ac.th*

Adul O-Suwankul Panudech Sangseedam Yuthachai Bunterngchit*

Rajamangala University of Technology Krungthep Sathorn, Bangkok 10120

Department of Industrial Engineering, Faculty of Engineering,

King Mungkut’s University of Technology North Bangkok, Bangsue, Bangkok 10800

E-mail: ytc@kmitnb.ac.th*

วัตถุประสงค์ : เพื่อลดระดับอาการปวดหลัง ส่วนล่างของชาวนาใน 3 ตำบลของอำเภอระโนด จังหวัดสงขลา จากการใช้แบบสัมภาษณ์กับชาวนาชายที่ มีปัญหาการปวดหลัง 10 คน พบว่าค่าดัชนีความไม่ปกติ (AI) สูงสุดมีค่า 3.8 และค่าเฉลี่ยเป็น 2.96(±0.5) จึง สมควรหาวิธีแก้ไขปัญหา

ผลจากการศึกษา : ค่าเฉลี่ยของอัตราส่วนสัญญาณของกล้ามเนื้อที่วัดโดยวิธี มาตรฐานคือ Erector Spinae (L), Erector Spinae (R), Multifidus (L), และ Multifidus (R) มีค่าเฉลี่ยเป็น 1.84, 1.86, 1.67 และ1.81 ตามลำดับ ส่วนผลการวิเคราะห์ ท่าทางการทำงานมีค่า RULA เฉลี่ย 7(±0.0) ในขณะยก กระสอบข้าวหนัก 100 กิโลกรัม ได้ค่าแรงกดที่หมอนรอง กระดูก L5/S1 เฉลี่ยสูงสุด 7,243.7(±491.8) N

วิเคราะห์หาสาเหตุของการปวดหลังพบว่ามาจากท่าทางการยกที่ไม่ถูกต้องมีการก้มหลังในการยกจึงได้กำหนดให้ มีการฝึกอบรมวิธีการยกที่ถูกวิธีโดยการย่อเข่าซึ่งมีผลทำให้สัดส่วนของสัญญาณ EMG ที่กล้ามเนื้อดังกล่าวมีค่า 0.91, 1.07, 1.33 และ1.47(μν) ตามลำดับ โดยสัดส่วน ของ 3 ค่าแรกลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) สำหรับค่า RULA เฉลี่ยไม่เปลี่ยนแปลง และสำหรับค่าเฉลี่ยของแรง กดที่หมอนรองกระดูก L5/S1 มีค่าลดลงเป็น 5,920.8(±631.9) N หรือลดลงร้อยละ 18.3 และจากการ ใช้แบบสัมภาษณ์กับผู้ถูกทดลอง 10 คน ได้ค่า AI สูงสุด เป็น 3.3 และค่าเฉลี่ยเป็น 2.5(±0.4) ลดลงร้อยละ 15.2

คำสำคัญ : กล้ามเนื้อหลัง สัญญาณไฟฟ้ากล้ามเนื้อ แรง กดที่หมอนรองกระดูก

Credit : การประชุมวิชาการข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการ ประจำปี พ.ศ. 2551

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

การศึกษาและเปรียบเทียบภาวะปวดหลังบริเวณกระเบนเหน็บของพนักงาน ที่ทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม

The Study and Comparison of Employees’ Low Back Pain in

Manufacturing Industries

เจษฎา กาญจนภัทรานนท์ จรรยา จิตราพิเนตร วิชัย วนดุรงค์วรรณ ยุทธชัย บรรเทิงจิตร*

สาขาวิชาเทคโนโลยีอุตสาหการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ สาทร กทม. 10120

แผนกการบริหารความเสี่ยง ฝ่ายพัฒนาคุณภาพและความปลอดภัย การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย

กลุ่มโรงพยาบาลศรีวิชัย 240/1-7 จรัญสนิทวงศ์ บางกอกน้อย กทม. 10700

ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ

E-mail: ytc@kmitnb.ac.th*

Chetsada Kanchanapatthanon Janya Jitrapinate Vichai Vanadurongwan Yuthachai Bunterngchit*

Rajamangala University of Technology Krungthep Sathorn, Bangkok 10120

Srivichai Hospital Group 240/1-7 Charunsanitwong Rd., Bangkoknoi, Bangkok

King Mungkut’s University of Technology North Bangkok, Bangsue, Bangkok 10800

E-mail: ytc@kmitnb.ac.th*

วัตถุประสงค์ : เพื่อเปรียบเทียบภาวะปวดหลัง บริเวณกระเบนเหน็บของพนักงานที่ทำงานในโรงงาน อุตสาหกรรม

วิธีการ : พนักงานที่ทำงานในโรงงาน อุตสาหกรรม 12 กลุ่มอาชีพ กลุ่มอาชีพละประมาณ 100 คน โดยทำ การสำรวจด้วยแบบสอบถามที่ผ่านการ ตรวจสอบความเที่ยงตรงของเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญและ การตรวจสอบความเชื่อถือได้ของแบบสอบถาม

ผลการศึกษา : ค่าระดับความรุนแรง (Oswestry; OSW) ของอาการปวดหลังบริเวณดังกล่าว สูงสุด 3 อันดับแรก คือ (1) พนักงานปั่นทอด้ายโดยเครื่องจักร 23.7(±16.8)% (2) พนักงานซ่อมบำรุงเครื่องจักรกลหนัก 16.5(±15.7)% และ (3) พนักงานผลิต และขนถ่ายวัสดุ ก่อสร้าง 16.5(±11.6)% โดยมีค่าเฉลี่ย 12 กลุ่มอาชีพ 14.9(±12.1)% ซึ่งเป็นระดับความรุนแรงไม่มากนัก

เมื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะปวดหลังบริเวณกระเบนเหน็บโดยใช้สถิติ ไค-สแควร์ สรุปได้ว่าปัจจัยหลักที่ ส่งผลกระทบต่อจำนวนพนักงานที่ปวดหลังบริเวณกระเบนเหน็บหลายกลุ่มอาชีพอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) ได้แก่ การบิดตัว ความสูงเก้าอี้ การยกภาระหนัก พื้นที่ การทำงาน

เมื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อระดับความ รุนแรงของอาการปวดหลัง (OSW) โดยใช้ ANOVA สรุป ได้ว่าปัจจัยหลักที่ส่งผลกระทบหลายกลุ่มอาชีพอย่างมี นัยสำคัญ (p<0.05) ได้แก่ การก้มขณะทำงาน การยก ภาระหนัก อิริยาบถในการทำงาน การบิดตัว และจาก การเปรียบเทียบระดับความรุนแรงอาการปวดหลังบริเวณ กระเบนเหน็บของพนักงาน ทั้ง 12 กลุ่มอาชีพพบว่ามี ความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) สำหรับแต่ละ อาชีพที่ศึกษา

คำสำคัญ : ภาวะปวดหลังบริเวณกระเบนเหน็บ ระดับ ความรุนแรงของการปวดหลัง พนักงานปั่นทอด้ายโดย เครื่องจักร

Credit : การประชุมวิชาการข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการ ประจำปี พ.ศ. 2551

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

การพัฒนาระบบประเมินความเสี่ยงเพื่อการออกแบบทางด้านการยศาสตร์ กรณีศึกษาในอุตสาหกรรมประกอบรถยนต์

The development of risk evaluation system for ergonomics design:

A case study of welding shop in automotive industry

นริศ เจริญพร* ฌานนท์ พูนกวิน จิรายุ ยุวธานนท์

ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี 12120

E-mail: cnaris@engr.tu.ac.th

Naris Charoenporn, Chanon Poonkawin, Jirayu Yuwathanonth

Department of Industrial Engineering, Faculty of Engineering, Thammasat University

E-mail: cnaris@engr.tu.ac.th*

วัตถุประสงค์ : เพื่อพัฒนารูปแบบประเมินความเสี่ยงทางด้านการยศาสตร์สำหรับใช้ในโรงเชื่อมตัวถังของอุตสาหกรรมประกอบรถยนต์

วิธีการ : รูปแบบของการประเมินที่พัฒนาขึ้นครั้งนี้ ได้ผสมสานหลักการต่างๆได้แก่ การประเมินท่าทางและการเคลื่อนไหวของร่างกายรูปแบบและการใช้แรงของร่างกาย รวมถึงขอบเขตของงานที่อ้างอิงเข้ากับขนาดสัดส่วนร่างกาย มาใช้ประเมินสภาพการทำงาน ควบคู่ไปกับการใช้วิธีการทางจิตฟิสิกส์(psychophysical method) เพื่อวัดความรู้สึกทางด้านความล้าและปวดเมื่อยของร่างกาย รูปแบบการประเมินนี้จะให้ข้อมูลทางด้านการยศาสตร์ที่เป็นประโยชน์ต่อวิศวกรและเจ้าที่ความปลอดภัยของโรงงานในการทำงานร่วมกัน การพัฒนาระบบการประเมินความเสี่ยงครั้งนี้อาศัยเทคนิคการประเมินความเสี่ยงทางด้านการยศาสตร์จาก OWAS, RULA และ REBA มาเป็นพื้นฐานในการปรับปรุงรูปแบบการประเมินที่สามารถใช้งานได้ง่ายและสะดวกยิ่งขึ้น ครอบคลุมถึงลักษณะงานต่างๆ ในโรงเชื่อมตัวถังของอุตสาหกรรมประกอบรถยนต์

คำสำคัญ : การประเมินความเสี่ยง การยศาสตร์ โรงเชื่อมตัวถัง การประกอบรถยนต์ อุตสาหกรรมยานยนต์

Credit : การประชุมวิชาการข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการ 24-26 ตุลาคม 2550

การศึกษาและเปรียบเทียบภาวะปวดหลังบริเวณกระเบนเหน็บในกลุ่มอาชีพ พนักงานผู้ให้บริการ

The Study and Comparison of Employees’ Low Back Pain in Service Industry

เอกรัตน์ โภคสวัสดิ์¹ นภาพร รักบ้านเกิด² ยุทธชัย บรรเทิงจิตร^3* วิชัย วนดุรงค์วรรณ⁴

¹สาขาวิชาเทคโนโลยีอุตสาหการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย อ. ทุ่งสง จ. นครศรีธรรมราช

^2,3ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ เขตบางซื่อ กรุงเทพฯ 10800

⁴ภาควิชาศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิคส์และกายภาพบำบัด มหาวิทยาลัยมหิดล เขตบางกอกน้อย กรุงเทพฯ 10702

E-mail: ytc@kmitnb.ac.th*

Eakkarat Phoksawat¹ Napaporn Rukbankerd² Yuthachai Bunterngchit^3*

Vichai Vanadurongwan⁴

¹Rajamangala University of Technology Srivijaya 109 M. 2 T. Thumyai A. Thungsong Nakhon sri thumara

^2,3Department of Industrial Engineering, King Mongkut’s Institute of Technology North Bangkok, 1518 Pibulsongkram Rd., Bangsue, Bangkok 10800

⁴Department of Orthopaedic, Mahidol University, Bangkoknoi, Bangkok 10702

E-mail: ytc@kmitnb.ac.th*

วัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาภาวะระดับอาการปวดหลังบริเวณกระเบนเหน็บ (Oswestry : OSW) ในกลุ่มอาชีพพนักงานผู้ให้บริการ และวิเคราะห์หาปัจจัยที่ส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อการปวดหลังบริเวณดังกล่าว

วิธีการ : โดยทำการออกแบบแบบสอบถามภาวะอาการปวดหลังบริเวณกระเบนเหน็บ แล้วทำการสำรวจพนักงานผู้ให้บริการทั้งหมด 12 อาชีพ อาชีพละ 100 คน รวม 1,200 คน

ผลการศึกษา : พนักงานผู้ให้บริการมีเปอร์เซ็นต์ของการปวดหลังสูงที่สุด 3 ลำดับแรกคือ (1) พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน (89%) (2) พยาบาล (85 %) และ (3) พนักงานนวดแผนโบราณ (82 %) และค่าเฉลี่ยของเปอร์เซ็นต์ OSW สูงสุด 3 อันดับแรก คือ (1) พนักงานนวดแผนโบราณ 15.8(±11.25)% (2) แม่บ้าน 15.1(±14.19)% และ (3) พนักงานขับรถ 13.3(±12.05)% ผลจากการวิเคราะห์หาปัจจัยที่มีผลกระทบต่อค่า OSW โดยใช้ ANOVA สรุปได้ว่าปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อค่า OSW ของพนักงานผู้ให้บริการหลายอาชีพอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) ได้แก่ อายุตัว อายุงานระยะเวลาในการทำงานเฉลี่ยต่อวัน ช่วงเวลาในการพักอิริยาบถในการทำงาน การเอี้ยวหรือบิดตัวและการก้มในขณะทำงาน และน้ำหนักของภาระที่ยก

จากการเปรียบเทียบวิธีการทำงานระหว่างพนักงานที่มีอาการปวดหลังมากกับพนักงานที่มีอาการปวดหลังน้อย โดยการสัมภาษณ์และศึกษาวิธีจากวิธีทำงานจริงและสร้างแผนภูมิกระบวนการปฏิบัติงาน สรุปได้ว่า พนักงานทั้ง 2 คนมีวิธีการทำงานที่แตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น แม่บ้านที่มีอาการปวดหลังมากจะก้มหลังยกภาระ และมีการก้มหลังและหมุนตัวในขณะถูพื้น ส่วนแม่บ้านที่มีอาการปวดหลังน้อยจะย่อเข่าเพื่อใช้แรงขาช่วยในการยกภาระและถูพื้นในแนวตรงไม่มีการหมุนตัว เป็นต้น

คำสำคัญ ：  ภาวะปวดหลังบริเวณกระเบนเหน็บ อุตสาหกรรมบริการ ระดับความรุนแรงของการปวดหลัง

Credit : การประชุมวิชาการข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการ 24-26 ตุลาคม 2550

การเปรียบเทียบ การประเมินท่าทางการทำงานโดยวิธีทางการยศาสตร์ ในโรงงานอุตสาหกรรมจังหวัดเชียงใหม่

The Comparison of Ergonomics posture assessment methods in industry,

Chiang Mai Province

นิวิท เจริญใจ¹ ชัยยุทธ วงศ์อัจฉริยา² วันวิสา ติ๊บแก้ว³ ปาริชาต พีระเชื้อ⁴

E-mail: nivit@chiangmai.ac.th*

ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อ.เมืองเชียงใหม่ จ.เชียงใหม่ 50200

Nivit Charoenchai¹ Chaiyuth Wongs-utshariya² Wanwisa Tipkaew³ Parichart Peerachur⁴

Department of Industrial Engineering, Faculty of Engineering, Chiang Mai University, Chiang Mai 50200

E-mail: nivit@chiangmai.ac.th*

วัตถุประสงค์ : ทำการเปรียบเทียบผลจากการประเมินท่าทางการทำงานด้วยวิธีทางการยศาสตร์ คือ Ovako Working Posture Analysis System (OWAS), Rapid Upper Limp Assessment (RULA) และ The Strain Index

วิธีวิจัย : โดยการวิจัยเริ่มจากการศึกษาวิธีการประเมินท่าทางการทำงานทั้ง 3 วิธี จากนั้นเลือกโรงงานที่เห็นว่าคนงานมีภาระทางการยศาสตร์สูง เช่น มีท่าทางการทำงานที่เคลื่อนไหวแบบต่อเนื่อง การทำงานซ้ำซาก ผิดธรรมชาติ หรืองานที่ใช้แรงมากจำนวน 5 โรงงาน ซึ่งประกอบด้วย โรงงานเซรามิก โรงงานเฟอร์นิเจอร์ไม้ 2 โรงงาน โรงงานทำอิฐ และโรงงานทำน้ำแข็ง โดยเลือกทำการศึกษาท่าทางการทำงานจำนวน 10 ท่าทางต่อหนึ่งโรงงาน โดยการเก็บข้อมูลด้วยการถ่ายวีดีโอ และทำการประเมินท่าทางการทำงานด้วยวิธีทั้ง 3 ที่กล่าวไปแล้วข้างต้น เมื่อได้ผลการประเมินแล้วจึงทำการเปรียบเทียบและสรุปผลการประเมินท่าทางการทำงาน รวมถึงข้อเสนอแนะในการปรับปรุงท่าทางการทำงาน

ผลการวิจัย : ผลจากการประเมินท่าทางการทำงานด้วยวิธี OWAS RULA และ Strain Index มีความสอดคล้องกัน และจากการประเมินท่าทางการทำงานของ 5 โรงงาน พบว่า โรงงานเซรามิก โรงงานเฟอร์นิเจอร์ไม้ และโรงงานทำอิฐ มีท่าทางการทำงานส่วนใหญ่มีความเสี่ยงสูงมาก ควรมีการแก้ไขวิธีการทำงาน หรือลักษณะท่าทางการทำงานโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และสำหรับ โรงงานทำน้ำแข็ง มีท่าทางการทำงานที่มีความเสี่ยงเช่นกัน แต่อยู่ในระดับรองลงมาโดยควรมีการแก้ไขวิธีการทำงาน หรือลักษณะท่าทางการทำงานโดยเร็วในอนาคตอันใกล้ ซึ่งผลที่ได้เหล่านี้สามารถนำไปเป็นแนวทางในการค้นหาท่าทางการทำงานที่มีความเสี่ยง เพื่อทำการแก้ไข และปรับปรุงท่าทางการทำงานต่อไป

คำสำคัญ : การประเมินท่าทางการทำงาน, OWAS, RULA, Strain Index

Credit : การประชุมวิชาการข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการ 24-26 ตุลาคม 2550