วันเสาร์ที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2558

การปรับปรุงสถานีงานตามหลักการยศาสตร์เพื่อลดความเสี่ยงที่ก่อให้เกิด ความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อของแรงงานในกระบวนการผลิตปลาทูน่า: กรณีศึกษาโรงงานแปรรูปอาหารทะเลแห่งหนึ่ง

Workstation Improvement for Risk Reduction of Muscular Fatigue Among Production Workers in Tuna Manufacturing Process: A Case Study of a Seafood Processing Factory

องุ่น สังขพงศ์1* กลางเดือน โพชนา1 และ วรพล เอื้อสุจริตวงศ์2
Angoon Sungkhapong1* Klangduen Pochana2 and Worapon Auesujaridwong2

1 ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
2 นักศึกษา ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
* ผู้นิพนธ์ประสานงาน โทรศัพท์ 0-7428-7111 อีเมล: angoon.s@psu.ac.th
1 Assistant Professor, Department of Industrial Engineering, Faculty of Engineering, Prince of Songkla University.
2 Student, Department of Industrial Engineering, Faculty of Engineering, Prince of Songkla University.
* Corresponding Author, Tel. 0-7428-7111, E-mail: angoon.s@psu.ac.th

วัตถุประสงค์ : เพื่อปรับปรุงสภาพการปฏิบัติงานในขั้นตอนขูดแยกเลือดปลาจากกระบวนการผลิตปลาทูน่าเพื่อลดความเสี่ยงที่ก่อให้เกิดความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อเนื่องจากการทำงาน

วิธีการ :
1) การสำรวจอาการเมื่อยล้ากล้ามเนื้อเนื่องจากการทำงานของแรงงานในกระบวนการผลิตปลาทูน่าด้วยแบบสำรวจสุขภาพเบื้องต้น
2) การวัดขนาดสัดส่วนร่างกายของแรงงาน
3) การประเมินผลกระทบทางกายภาพต่อร่างกายในสภาพการปฏิบัติงานก่อนและหลังปรับปรุงเพื่อเปรียบเทียบผลทางสถิติด้วยคะแนนท่าทางการทำงานด้วย RULA แรงกดและแรงเฉือนต่อหมอนรองกระดูก L5/S1 และค่าสัญญาณไฟฟ้ากล้ามเนื้อด้วย EMG

ผลการศึกษา : ผลสำรวจสุขภาพแรงงานซึ่งพบว่าแรงงานในขั้นตอนขูดแยกเลือดปลาเกิดอาการเมื่อยล้ากล้ามเนื้อมากที่สุดคิดเป็นร้อยละ 92 โดยตำแหน่งบนร่างกายซึ่งเกิดอาการปวดเมื่อยล้ากล้ามเนื้อมากที่สุดเรียงตามลำดับได้แก่ ตำแหน่งหัวไหล่ซ้ายและขวาตำแหน่งสะโพก ตำแหน่งหลังส่วนล่างและตำแหน่งขาส่วนล่างซ้ายและขวาหลัง
จากนำเสนอแนวทางปรับปรุงสภาพการ ปฏิบัติงานในขั้นตอนขูดแยกเลือดปลาเป็นการปฏิบัติงานแบบงานนั่งด้วยการสร้างเก้าอี้และชั้นวางถาด พร้อมกับประเมินผลกระทบทางกายภาพต่อร่างกายของแรงงานในสภาพการปฏิบัติงานก่อนและหลังปรับปรุง ซึ่งพบว่าคะแนนการประเมิน ท่าทางการทำงานด้วย RULA มีคะแนนเฉลี่ยลดลง ผลการวิเคราะห์แรงกดและแรงเฉือนตรงบริเวณหมอนรองกระดูก L5/S1 นั้นมีค่าของแรงกดและแรงเฉือนลดลง
สุดท้ายคือ ผลการประเมิน ค่าสัญญาณไฟฟ้ากล้ามเนื้อด้วยค่าความถี่เฉลี่ยของกล้ามเนื้อ Erector Spinae กล้ามเนื้อTrapezius และกล้ามเนื้อ Anterior Deltoid นั้นพบว่าค่าความถี่เฉลี่ยของกลุ่มกล้ามเนื้อทั้งหมดในสภาพการปฏิบัติงานหลังปรับปรุงมีค่าน้อยกว่า สภาพการปฏิบัติงานก่อนปรับปรุงและเมื่อประเมินผลอัตราผลิตภาพ พบว่าอัตราผลิตภาพในสภาพการปฏิบัติงานหลังปรับปรุงเพิ่มขึ้น 1.17 กิโลกรัมต่อคน-วัน โดยมีระยะเวลาคืนทุนเท่ากับ 6 เดือน

สรุป : การปรับปรุงสภาพการปฏิบัติงานแบบงานนั่งด้วยการสร้างเก้าอี้และชั้นวางถาด สามารถลดความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อของแรงงานอีกทั้งเพิ่มผลผลิตด้วย

คำสำคัญ : อุตสาหกรรมแปรรูปอาหารทะเล EMGความเมื่อยล้าจากการทำงาน  สถานีทำงานชีวกลศาสตร์

Credit :  วารสารวิชาการพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ปีที่ 23 ฉบับที่ 3 ก.ย. - ธ.ค. 2556

วารสารสาธารณสุข มข.

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553-2554



สุนิสา ชายเกลี้ยง, พรนภา ศุกรเวทย์ศิริ และ เบญจา มุกต. (2553). การประเมินภาวะเสี่ยงของการปวดไหล่จากการทำงานของบุคลากรในสำนักงานมหาวิทยาลัยขอนแก่น. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 3(1), 1-10.

ความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อของกลุ่มผู้ใช้คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก กรณีศึกษา นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่

Prevalence and Related Factors Affecting Musculoskeletal Disorders
(MSDs) in Notebook Computer Users: A case study of Engineering
Students, Prince of Songkla University, Hat Yai Campus
กลางเดือน โพชนา* องุ่น สังขพงศ์*
Klangduen Pochana* Angoon Sungkhapong*
* ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
* Department of Industrial Engineering, Faculty of Engineering, Prince of Songkla University


วัตถุประสงค์ : เพื่อหาความชุกของอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ (MSDs) และวิเคราะห์ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับอาการ MSDs ของกลุ่มผู้ใช้คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก

กลุ่มตัวอย่าง : นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 316 คน
วิธีการ : การสัมภาษณ์เกี่ยวกับข้อมูลปัจจัยส่วนบุคคล ลักษณะการใช้งาน และอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อจากนั้นวิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยวิธี Chi-Square และ Odds ratio

ผลการศึกษา : กลุ่มตัวอย่างเป็นเพศชายร้อยละ 69 และเพศหญิง ร้อยละ 31 อายุ 20.7+0.95 ปี ส่วนสูง 168.4+8.2 ซม. น้ำหนัก 61.5+11.9 กก. ส่วนใหญ่ใช้คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กในช่วงเวลากลางคืน (ร้อยละ 92.4) ระหว่างการใช้งานไม่ใช้แป้นพิมพ์ต่อพ่วง (ร้อยละ 66.5) ไม่ใช้ที่พักเท้า (ร้อยละ 86.1) และ ไม่ใช้ที่รองข้อมือ(ร้อยละ 58.5) อย่างไรก็ตามพบว่าส่วนใหญ่ใช้เม้าส์ต่อพ่วงภายนอก (ร้อยละ 75.6) กลุ่มตัวอย่างร้อยละ 58.5 มีอาการปวดเมื่อยบางส่วนของร่างกาย โดยพบว่ามีอาการปวดเมื่อยมากที่สุด 3 ลำดับแรก ได้แก่ คอ (52.2%, 95% CI: 46.8-57.8), หลังส่วนล่าง (39.9%, 95% CI: 34.5-45.3) และ ไหล่ (32.6%, 95% CI: 27.5-37.8)
ผลของการศึกษาพบว่า ปัจจัยเพศ ช่วงเวลาที่ใช้งาน การใช้อุปกรณ์ต่อพ่วงภายนอกและ ขนาดของหน้าจอมีความสัมพันธ์กับอาการปวดเมื่อยตามส่วนต่างๆของร่างกายของผู้ใช้งาน โดยพบปัจจัยที่สำคัญได้แก่ ผู้ที่ใช้งานโน้ตบุ๊กในตอนกลางคืนจะมีความเสี่ยงในการปวดเมื่อยโดยรวม มากกว่าผู้ใช้งานกลางวัน ถึง 2.53 เท่าและมีความเสี่ยงต่อการปวดหลังส่วนบน มากกว่า ผู้ใช้งานกลางวัน ถึง 8.53 เท่า

เสนอแนะ : จากผลของการศึกษาสามารถเสนอแนะได้ว่าผู้ใช้งานควรลดเวลาการใช้งานในช่วงกลางคืนควรมีการใช้อุปกรณ์ต่อพ่วง เช่น แป้นพิมพ์ เม้าส์ เป็นต้น และควรเลือกใช้โน้ตบุ๊กที่มีขนาดเหมาะสมจะสามารถลดความเสี่ยงต่อการเกิดอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อของผู้ใช้ได้

คำสำคัญ: ความชุก อาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ผู้ใช้คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก

Credit : วารสารสาธารณสุขศาสตร์ 2557; 44(2): 162-173

ที่มา : http://www.ph.mahidol.ac.th/journal/44_2/index.html

วันพฤหัสบดีที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2558

วารสารสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

ตั้งแต่ปี พ.ศ.2553-2557

  1. กลางเดือน โพชนา และ องุ่น สังขพงศ์. (2557). ความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อของกลุ่มผู้ใช้คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก กรณีศึกษา นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 44(2), 162-173.
  2. เหมือนแพร รัตนศิริ , วราภรณ์ เสถียรนพเก้า , รัชดา เกษมทรัพย์ และ มธุรส ทิพยมงคลกุล. (2556). รูปแบบการใช้คอมพิวเตอร์และความสัมพันธ์กับภาวะโภชนาการในนักเรียนหญิงมัธยมศึกษา ปีที่ 4-6. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 43(1), 17-29.
  3. ถาวร มาต้น และ ปัทมา สุพรรณกุล. (2555). ผลของโครงการคนไทยไร้พุงต่อการลดค่าดัชนีมวลกายและเส้นรอบเอวของประชาชนที่เข้าร่วมโครงการในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล เขตจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 42(3), 83-94.
  4. บุรัสกร เตจ๊ะมา, สุคนธา คงศีล, สมชาติ โตรักษา และ กิติพงษ์ หาญเจริญ. (2555). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิตการทำงานของพนักงานโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์อินเตอร์เนชั้นแนล. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 42(2).
  5. อาภรณ์ทิพย์ บัวเพ็ชร์, สุรินธร กลัมพากร และ สุนีย์ ละกำปั่น. (2555). ปัจจัยสิ่งแวดล้อมในการทำงานด้านจิตสังคมที่มีความสัมพันธ์กับปัญหาสุขภาพจิต และความพึงพอใจในงานของพนักงานโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าขนาดใหญ่. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 42(1),5-17.
  6. ประกายเพชร สุภะเกษ, สุธรรม นันทมงคลชัย และ มัณฑนา ดำรงศักดิ์. (2555). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการติดเกมคอมพิวเตอร์ในนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา. สาธารณสุขศาสตร์, 42(1), 66-77.
  7. นิพนธ์ เสริมพาณิชย์. (2554). ภาวะน้ำหนักเกินและอ้วนในผู้สูงอายุ เขตเทศบาลนครเชียงใหม่. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 41(2),199-204.
  8. ไชยนันต์ แท่งทอง, สรา อาภรณ์ และ สุพัตรา ละอองนวล. (2554). การสำรวจอันจรายต่อสุขภาพจากการประกอบอาชีพช่างทำเล็บในตำบลบ้านเลือก อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 41(1), 59-66.
  9. พิพัฒน์ ลักษมีจรัลกุล, สิริกุล พิพิธแสงจันทร์, ดุสิต สุจิรารัตน์ และ พิศิษฐ์ วัฒนสมบูรณ์. (2554). การประเมินการออกแบบภายในรถพยาบาลฉุกเฉินเพื่อความปลอดภัยในการปฏิบัติงานของเครือข่ายโรงพยาบาลจังหวัดแห่งหนึ่ง. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 40(3), 209-218.
  10. ถาวร มาต้น. (2553). โรคอ้วน: ภัยคุกคามสุขภาพคนไทย. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 40(3), 356-365.
  11. สมชาย สุขอารีย์ชัย. (2553). ความชุกของกลุ่มอาการอ้วนลงพุงในบุคลากรโรงพยาบาลชลประทาน จังหวัดนนทบุรี. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 40(2), 194-204.




วารสารวิจัย มข.

ตั้งแต่งปี 2555-2557

  1. ณัชยา แซ่เจิ้น, กลางเดือน โพชนา และ องุ่น สังขพงศ์. (2557). ความชุกและปัจจัยพื้นฐานส่วนบุคคลที่มีผลต่ออาการผิดปกติของระบบโครงร่างและกล้ามเนื้อของพนักงานขับรถตู้โดยสารประจำทาง: กรณีศึกษา สถานีขนส่งอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วารสารวิจัย มข., 19(1), 107-118.
  2. รัชติญา นิธิธรรมธาดา, สุนิสา ชายเกลี้ยง, และ รุ้งทิพย์ พันธุเมธากุล. (2556). ความผิดปกติทางระบบโครงร่างและกล้ามเนื้อของทันตบุคลากรในสถานบริการของรัฐ จังหวัดขอนแก่น. วารสารวิจัย มข., 18(5), 869-879.
  3. นภานันท์ ดวงพรม, และ สุนิสา ชายเกลี้ยง. (2556). การรับรู้ความผิดปกติของระบบโครงร่างและกล้ามเนื้อในพนักงานผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์แห่งหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี. วารสารวิจัย มข., 18(5), 880-891.
  4. วิวัฒน์ สังฆะบุตร, และ สุนิสา ชายเกลี้ยง. (2556).ความชุกของความผิดปกติทางระบบโครงร่างและกล้ามเนื้อในแรงงานนอกระบบกลุ่มดัดเหล็กปลอกเสาระบบมือโยกอำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิจัย มข., 13(1), 135-44.
  5. สุนิสา ชายเกลี้ยง, วัชรากร เรียบร้อย , และ รุ้งทิพย์ พันธุเมธากุล. (2555). ปัจจัยเสี่ยงของการบาดเจ็บซ้ำซากในพนักงานอุตสาหกรรมแกะสลักหิน จังหวัดชลบุรี. วารสารวิจัย มข., 17(2), 325-337.

วันพฤหัสบดีที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557

การระบุเพศโดยการใช้กระดูกต้นขาของผู้ใหญ่ในประชากรไทย

Gender Determination of Thais by Measurements of Adult Femurs

พงษ์พิทักษ์ ภูติวัตร์1* และ สุทัศน์ ดวงจิตร2
1. ภาควิชากายวิภาคศาสตร์, สถานวิจัยเพือ ความเป็นเลิศทางวิชาการด้านเทคโนโลยีชีวภาพทางการแพทย์
คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ต.ท่าโพธิ +อ.เมือง จ.พิษณุโลก 65000

2. ภาควิชาสรีรวิทยา คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ต.ท่าโพธิ อ.เมือง จ.พิษณุโลก 65000

ความเป็นมา : การตรวจพิสูจน์บุคคลจากกระดูกในงานด้านนิติมานุษยวิทยานั้นมีส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการแก้ไขคดีอาชกรรมต่างๆได้อย่างมากมาย จุดประสงค์สำคัญอย่างหนึ่งของการตรวจพิสูจน์จากกระดูกคือการระบุเพศโดยการสังเกตจากชิ้นส่วนของกระดูกต่างๆ อย่างไรก็ตามความแม่นยำของเทคนิคนี้ มีความแตกต่างกันในกระดูกแต่ละชิ้นเนื่องจากกระดูกแต่ชิ้นมีลักษณะเฉพาะตัวและปัจจัยภายนอกอื่นๆ ทีเกี่ยวข้องด้วย

วัตถุประสงค์ : การศึกษาการระบุเพศจากกระดูกต้นขาเพื่อเป็นทางเลือกในการใช้กระดูกที่มีความหลากหลายในการระบุเพศ
วิธีการ : โดยวัดกระดูกต้นขาในตำแหน่งการวัดสองตำแหน่งคือ ความยาวทีสุดของเส้นผ่าศูนย์กลางของหัวกระดูกต้นขา (maximum diameter of the femur head (DF)) และความกว้างของ intercondylar ของกระดูกต้นขา (Intercondylar breadth of femur (IF)) ของโครงกระดูกจากห้องปฏิบัติการกายวิภาคศาสตร์ ภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จำนวน 128 ชิ้น ซึ่งเป็นเพศชาย 78 ชิ้น และเพศหญิง 50 ชิ้น และคำนวณค่าทางสถิติเชิงพรรณนาต่างๆ พร้อมทั้ง วิเคราะห์การจำแนกเพศโดยใช้ Discriminant function analysis ด้วยโปรแกรม SPSS V.13.5

ผลการศึกษา : ค่าเฉลี่ย ของ DF และ IF ในเพศชายมีค่ามากกว่าเพศหญิง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) พารามิเตอร์ที่มีประสิทธิภาพและมีความแม่นยำในการจำแนกเพศมากที่สุดคือ DF ของกระดูกต้นขา และมีระดับความแม่นยำเป็น 79.70 และ 78.13 เปอร์เซ็นต์ ของกระดูกต้นขาข้างขวาและข้างซ้ายตามลำดับ จาก
การศึกษายังพบอีกว่า นอกจากค่าเฉลี่ยทั้งสองพารามิเตอร์ในเพศชายของประชากรไทยจะมีขนาดใหญ่กว่าเพศหญิงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติแล้ว ลักษณะดังกล่าวนี้ยังสอดคล้องกับการศึกษาในกลุ่มประชากรอื่นๆ ทีผ่านมาอีกด้วย

คำสำคัญ : การระบุเพศ การตรวจพิสูจน์บุคคล กระดูกต้นขา นิติมานุษยวิทยา ประชากรไทย

Credit : วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ปีที่  14 ฉบับที  2 เมษายน – มิถุนายน 2555

ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการปวดหลังของอาจารย์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

Factors Associated with Back Pain among Mahasarakham University Lecturers

จารุวรรณ วิโรจน์1,* จรัมพร ยุคะลังค์2, พลกฤษณ์ จิตร์โต3
Jaruwan Viroj1*,  Jarumporn Yukalung2, Ponlakit Jitto3

1,2 อาจารย์, คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตำบลขามเรียง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม 44150
3 อาจารย์, คณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตำบลขามเรียง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม 44150
1,2 Lecturer, Public Health Faculty, Mahasarakham University Kantarawichai District, Mahasarakham 44150
3 Lecturer, Environment and Resource Faculty, Mahasarakham University Kantarawichai District, Mahasarakham 4415

* Corresponding author : Jaruwan Viroj Faculty Public Health, Mahasarakham University Kantarawichai District, Mahasarakham 4415

วัตถุประสงค์ :
เพื่อศึกษาสภาพปัญหาของการปวดหลัง สภาพแวดล้อมในการปฏิบัติงาน พฤติกรรมความปลอดภัย แนวทางป้องกันการปวดหลัง
ศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการปวดหลังของอาจารย์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

กลุ่มตัวอย่าง : กลุ่มตัวอย่างจำนวน 201 คน

การเก็บตัวอย่าง : ทำการสุ่มเลือกตัวอย่างอย่างง่าย เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม

ผลการศึกษา : กลุ่มตัวอย่างมีอาการปวดหลังในระยะเวลา 1 เดือนก่อนเก็บข้อมูลร้อยละ 57.2 เคยมีการอาการปวดหลัง เฉลี่ย 5 ครั้งต่อเดือน (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 10.1) ด้านการรักษาพบว่าส่วนใหญ่ไม่เคยรักษาอาการปวดหลังในช่วง 1 เดือน ที่ผ่านมาร้อยละ 87.8 สาเหตุที่ทำให้เกิดการปวดหลังมากที่สุดคือ การนั่งในท่าเดียวนานๆ ร้อยละ 72.9 ส่วนใหญ่มีความรู้สึกว่าเก้าอี้ที่นั่งปฏิบัติงาน มีความสูง ความกว้าง ความลึก และความนิ่ม มีความเหมาะสมระดับปานกลาง และโต๊ะที่ใช้ปฏิบัติงาน ในด้านความสูง ความกว้าง และความลึก มีความเหมาะสมระดับมากและปานกลางใกล้เคียงกัน จากการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยต่างๆ กับอาการปวดหลังด้วย Logistic regression พบว่าปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการปวดหลังอย่างมีนัยสำคัญได้แก่ ดัชนีมวลกาย ระดับความเครียด ระดับพฤติกรรมความปลอดภัย และความเหมาะสมของความนิ่มเก้าอี้

สรุป : อาจารย์เป็นกลุ่มที่เสี่ยงต่อปัญหาการปวดหลัง และมีปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่ออาการปวดหลังทั้งปัจจัยส่วนบุคคลและสภาพแวดล้อม ดังนั้นควรจัดสภาพแวดล้อมในการปฏิบัติงาน และส่งเสริมพฤติกรรมที่เหมาะสมต่อการป้องกันการปวดหลังต่อไป

คำสำคัญ: ปวดหลัง พฤติกรรมสุขภาพ เก้าอี้ โต๊ะ เออร์กอนอมิกส์

Credit : วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยมหาสารคาม 
            Vol 33. No 1, January-February 2014