แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ การยก แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ การยก แสดงบทความทั้งหมด

วันอังคารที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

การกำหนดน้ำหนักสูงสุดที่ยอมรับได้สำหรับการยกภาระด้วยมือ โดยใช้แบบจำลองทางชีวกลศาสตร์

The Determination of Maximum Acceptable Weight for Manual Lifting by
Using Biomechanical Model

นรินทร์ จี้ส้ม* ยุทธชัย บรรเทิงจิตร
ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
E-mail: Narin_jeesom@yahoo.com *
Narin Jeesom* Yuthachai Bunterngchit
Department of Industrial Engineering, Faculty of Engineering,
King mungkut’s institute of technology noth bankok, Bangsu, bankok 10800
E-mail: Narin_jeesom@yahoo.com *

วัตถุประสงค์ : การศึกษาถึงปัจจัยที่มีผลต่อการยกภาระด้วยมือ เพื่อหาค่าน้ำหนักสูงสุดที่ยอมรับได้ที่ทำให้เกิดความปลอดภัยในการยกภาระ

วิธีทำ : โดยใช้วิธีการทางชีวกลศาสตร์ทั้งในสภาวะสถิตและสภาวะพลวัต ในการหาค่าแรงและโมเมนต์ที่กระทำต่อหมอนรองกระดูกสันหลังส่วนล่างบริเวณ L5/S1 เทียบกับค่าแรงกดอัดที่ยอมรับได้ตามมาตรฐานขั้นต่ำของ NIOSH และเทียบกับสมการคำนวณค่า Compressive Strength ซึ่งมีปัจจัยที่ทำการศึกษา 5 ปัจจัย คือ น้ำหนักในการยก (W) ความสูงในการยก (H) ความถี่ในการยก (F) ลักษณะการยก (L) และท่าทางการยก (M)

ผลการทดสอบ : ปัจจัยทั้งหมดมีผลต่อค่าแรงกดอัดที่หมอนรองกระดูกสันหลังส่วนล่างบริเวณL5/S1 อย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) ในส่วนของปัจจัยร่วมไม่มีผลต่อค่าแรงกดอัด ซึ่งสามารถแสดงโมเดลทางคณิตศาสตร์เพื่อใช้ในการคำนวณค่าแรงกดอัดได้ดังสมการ FC=1638 + 117(W) + 6.11(H) + 71.6(F) - 276(L)-104(M) และสามารถแสดงโมเดลทางคณิตศาสตร์เพื่อใช้ในการคำนวณค่านํ้าหนักสูงสุดเทียบกับค่า Action Limit ได้ดังสมการ WAL = 15.060 - 0.052(H) - 0.612(F)+ 2.359(L) + 0.889(M) และคำนวณค่านํ้าหนักสูงสุดเทียบกับค่า Compressive Strength ได้ดังสมการ WCS =24.59 - 0.052(H) - 0.612(F) + 2.359(L) + 0.889(M)

คำสำคัญ : วิธีการทางชีวกลศาสตร์, แรง, โมเมนต์, สภาวะสถิต, สภาวะพลวัต


Credit : การประชุมวิชาการข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการ 24-26 ตุลาคม 2550

ผลการทดสอบการประเมินงานยกของด้วยมือด้วยโปรแกรม ML-Expert ในโรงงานตัวอย่าง

ML-Expert System Testing Result for Evaluation of Manual Lifting Task
in the Sample Factories

ประจวบ กล่อมจิตร
ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการและการจัดการ คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม
มหาวิทยาลัยศิลปากร จ.นครปฐม 73000, โทร.034-219362, 081-8069875 E-mail: prachuab@su.ac.th
Prachuab Klomjit
Department of Industrial Engineering and Management, Faculty of Engineering and
Industrial Technology, Silpakorn University, Muang, Nakornpathom 73000
E-mail: prachuab@su.ac.th

วัตถุประสงค์ : เพื่อเปรียบเทียบผลการประเมินและปรับปรุงงานของกลุ่มที่ใช้โปรแกรมระบบผู้เชี่ยวชาญที่พัฒนาขึ้นโดยตั้งชื่อว่า “ML-Expert” กับกลุ่มที่ใช้วิธีปกติปรับปรุงงาน

วิธีการ : การทดสอบใน 3 โรงงานโดยแบ่งการทดสอบออกเป็น 2 กลุ่ม เปรียบเทียบกันระหว่าง กลุ่มที่ใช้โปรแกรมและกลุ่มที่ใช้สมการ RLE (NIOSH Revised Lifting Equation 1991) โดยใช้กระบวนการกลุ่มพัฒนาวิธีการทำงาน QCC ซึ่งใช้รอบระยะเวลาครั้งละ 1 เดือนเป็นเวลา 5 เดือน

ผลการวิจัย : พบว่าใน 9 ประเด็น คือ จากแบบสัมภาษณ์พนักงาน (AI:Abnormal Index) การวิเคราะห์ทางชีวกลศาสตร์ที่หมอนรองกระดูก L5/S1 การวิเคราะห์ LI (Lifting Index) ตามสมการ RLE ร้อยละของการนำไปใช้งาน ความพอใจในระบบ ประสิทธิภาพการปรับปรุง เวลาที่ใช้ในการคำนวณอัตราการผลิตและของเสีย คุณภาพชีวิต (ความเมื่อยล้าการเจ็บป่วย และการหยุดงาน)ระบบผู้เชี่ยวชาญที่สร้างขึ้น มีผลการทดสอบที่ดีกว่าวิธีอื่นๆ โดยเฉพาะ ในด้านประสิทธิภาพการปรับปรุง เวลาที่ใช้ปรับปรุง ความพึงพอใจ อัตราการผลิต มีระดับที่ดีกว่าวิธีการอื่นอย่างมีนัยสำคัญในระดับความเชื่อมั่น 95%

คำสำคัญ : การยศาสตร์  ระบบผู้เชี่ยวชาญ งานยกของด้วยมือ  การประเมินภาระงาน

Credit : การประชุมวิชาการข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการ 24-26 ตุลาคม 2550

การประเมินผลกระทบของอุณหภูมิต่อการสวมใส่เข็มขัดรัดหน้าท้องในงานยก โดยวิธีการทางการยศาสตร์

The Effect of Ambient Temperature on Wearing Back Belt

หฤทัย โลหะศิริวัฒน์1* ธนิน ดำรงผาติ2 วรพจน์ สกุลเทอดเกียรติ3
1,2,3ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เขตปทุมวัน กรุงเพทฯ 10330
E-mail: paklinkz@hotmail.com*
Haruetai Lohasiriwat1* Tanin Dumrongpati2 Vorapoj Sakulterdkiat3
1,2,3Department of Industrial Engineering, Faculty of Engineering, Chulalongkorn
University, Patumwan, Bangkok 10330

วัตถุประสงค์ : การศึกษานี้เป็นการพิจารณาผลกระทบของการใส่เข็มขัดรัดหน้าท้องขณะทำการยกของในระนาบเดียวต่อตัวแปรที่แสดงค่าภาระงานตามวิธีทางการยศาสตร์ ทั้งทางกายและจิตใจ

วิธีการ : การพิจารณาค่าเฉลี่ยโมเมนต์ที่กระทำที่หลังส่วนล่าง อัตราการเต้นหัวใจ การประเมินภาระงานด้วยแบบสอบถาม Borg Scale และค่าสูงสุดของการประเมินน้ำหนักยกที่ยอมรับได้ด้วยตนเอง (Maximum acceptable weight limit, MAWL) ภาวะอุณหภูมิที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ 25 และ 30 องศาเซลเซียส การทดลองกระทำกับอาสาสมัครชาย 8 คน

ผลการศึกษา : การใช้เข็มขัดรัดหน้าท้องในภาวะอุณหภูมิต่างๆไม่ส่งผลให้มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในทุกตัวแปรที่ศึกษา โดยพบแต่ความแตกต่างเพียงเล็กน้อย ดังนี้ การใช้เข็มขัดรัดหน้าท้อง จะมีผลให้ภาระทางกายน้อยกว่าเมื่อเทียบกับไม่ใช้เข็มขัด (ค่าเฉลี่ยโมเมนต์ที่หลังส่วนล่าง 80.14 และ 82.38 นิวตัน-เมตร อัตราการเต้นหัวใจ 115.1 และ 116.7 ครั้ง/นาที ตามลำดับ) การทำงานในภาวะอุณหภูมิต่ำ จะมีผลให้ภาระทางกายน้อยกว่าการทำงานในภาวะอุณหภูมิสูง (ค่าเฉลี่ยโมเมนต์ที่หลังส่วนล่าง 80.87 และ 81.65 นิวตัน-เมตร อัตราการเต้นหัวใจ 115.0 และ 116.8 ครั้ง/นาที ตามลำดับ) ในขณะที่ การประเมินทางด้านจิตวิทยาพบว่า การทำงานในอุณหภูมิสูง จะได้ผลการประเมินภาระทางใจมากกว่าในอุณหภูมิต่ำจากการประเมินค่า Borg Scale คือ 13 และ 12 ตามลำดับในขณะที่ค่า MAWL ประเมินได้ 15.0 กิโลกรัม ทั้งสองกรณี ส่วนการใส่หรือไม่ใส่เข็มขัดรัดหน้าท้องไม่ทำให้ผลการประเมินเปลี่ยนไปทั้งสองตัวแปร คือ การประเมิน Borg Scale เท่ากับ 13 และ MAWL เท่ากับ 15.1 ทั้งสองกรณี
อย่างไรก็ตาม จาการสัมภาษณ์พบว่า เข็มขัดรัดหน้าท้องจะเพิ่มความรู้สึกเหนื่อยล้าหากต้องสวมใส่ในภาวะอุณหภูมิสูง เนื่องจากความอึดอัด และรำคาญจากความร้อนที่เพิ่มขึ้น ซึ่งผลการศึกษาแสดงให้เห็นถึงความเป็นไปได้ที่จะเกิดผลกระทบต่อภาระงานทางจิตใจเมื่อพิจารณาทั้ง 2 ปัจจัย (การใส่เข็มขัด และอุณหภูมิการทำงาน) ร่วมกัน

คำสำคัญ เข็มขัดรัดหน้าท้อง  อุณหภูมิ  ยก  การยศาสตร์

Credit : การประชุมวิชาการข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการ 24-26 ตุลาคม 2550